را خاص قرار داد و صاحبان آن را ويژه گردانيد و فرمود : و اندكى از بندگان من سپاس‌گزارند . . . . سپس جامع‌تر مىفرمايد : شكر كامل ، اعتراف خاضعانه زبان درون در برابر خداى تعالى است به عجز و ناتوانى از به جا آوردن كمترين شكر او ، چرا كه توفيق شكر ، خود نعمت تازه‌اى است كه بايد شكر آن را به جاى آورد . « 1 » برخى از انسان‌ها نه تنها به اصل شكرگزارى اهميت نمىدهند بلكه به پيامدهاى ناشكرى هم توجه نمىكنند و در نتيجه گرفتار بلاهايى مىشوند كه گاهى درمان ندارد . مولاى متقيان اميرمؤمنان عليه السلام در اين باره توجه مىدهند : إِذا وَصَلَتْ الَيْكُمْ اطْرافُ النِّعَمِ فَلاتُنَفِّرُوا أَقْصاها بِقِلِّةِ الشُّكْرِ . « 2 » زمانى كه مقدّمات نعمت‌ها به شما رسيد ، پايان آن را با كمى سپاس از خود مرانيد . در وصف بندهء غفلت زده همين بس كه ذات اقدس الهى ، بسيار به بنده‌اش مهلت ادامهء حيات و تنفس مىدهد و حتى توفيق كارى را فراهم مىسازد و نعمت‌هاى زياد فرو مىريزد . ولى بندهء خدا خيال مىكند كه خداوند او را دوست دارد در حالى كه گناهان او انباشته گشته و در فرصت مناسبى حال او گرفته مىشود . خداوند به دروغگويان و منكران آيات حق هشدار مىفرمايد : وَالَّذِينَ كَذَّبُواْ بَايتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُم مّنْ حَيْثُ لَايَعْلَمُونَ * وَأُمْلِى لَهُمْ إِنَّ

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 68 / 52 ، باب 61 ، حديث 77 ؛ مصباح الشريعة : 24 . ( 2 ) - نهج البلاغه : حكمت 13 .